(خبرنگار): سلام نگار. خیلی خوشحالم که وقت گذاشتی و قبول کردی با ما صحبت کنی. اول از همه بگو برای مخاطبانی که تو را نمیشناسند، خودت را معرفی کنی.
نگار توانگر: سلام. من نگار توانگر هستم، ۱۲ ساله و متولد ۱۳۹۳. اهل آبادان هستم و رشته ی کیوکوشین کاراته رو از سنین خیلی پایین شروع کردم. الان کمربند مشکی دان یک دارم و در رده سنی نونهالان مسابقه میدم.
خبرنگار: نگاه کردن به رزومه ات واقعاً شگفت انگیزه. بیش از ۲۰ مدال رنگارنگ در سطح استان، کشور و حتی آسیا. انگار هیچ مسابقه ای نبوده که بدون مدال برگردی. اولین سوالی که برای همه پیش میاد اینه: چطور تونستی در ۱۲ سالگی به چنین سطحی از موفقیت برسی؟
نگار: راستش من عاشق کاراته هستم. این عشق باعث میشه که تمرینات سخت برام شیرین باشه. روزی نیست که تمرین نداشته باشم. کنار علاقه، حمایت بی وقفه ی خانواده ام و مربی های خوبم خیلی کمکم کردن. من همیشه با خودم میگم که برای قهرمان شدن باید از رقیب هایت بیشتر تلاش کنی.
خبرنگار: یکی از درخشان ترین افتخاراتت، قهرمانی در مسابقات آسیایی ۱۴۰۳ در اهواز هست. حس و حال اون روز چطور بود؟
نگار: وای… اون روز یکی از بهترین روزهای زندگیم بود. وقتی توی مسابقات آسیایی توی خوزستان و جلوی چشم هموطنانم، توی بخش کومیته اول شدم، واقعاً حس غیرقابل وصفی داشتم و این برام خیلی ارزش داشت. اون لحظه که داوران پرچم ها رو به نفع من بلند کردند، اشک توی چشام حلقه زده بود.
خبرنگار: تو رزومه ات هم در کاتا و هم در کومیته عالی هستی. به نظر خودت کدوم بخش رو بیشتر دوست داری و چرا؟
نگار: هر دو رو دوست دارم، چون هرکدوم چالش خودش رو داره. کومیته (مبارزه) برام هیجان انگیزتره، چون باید استراتژی داشته باشی، سرعت و قدرت رو باهم ترکیب کنی. ولی کاتا آرامش خاصی داره و تمرکز فوق العاده ای میخواد. خوشحالم که توی هر دو بخش تونستم موفق بشم.
خبرنگار: در مسابقات کشوری تهران در کاتا و کومیته سوم شدی و در مسابقات جنوب غرب کشور در اندیمشک، دو عنوان نائب قهرمانی گرفتی. هدف های بعدی ات چیه؟
نگار: هدف اصلیم اینه که امسال بتونم توی مسابقات قهرمانی کشور توی هر دو بخش اول بشم. بعدش هم دوست دارم به تیم ملی دعوت بشم و توی مسابقات آسیایی و جهانی بدرخشم. میخوام ثابت کنم که بچه های آبادان و خوزستان استعدادهای بزرگی دارن.
خبرنگار: تو سال ۱۴۰۳ به عنوان یکی از کاراته کا های برتر شهر آبادان انتخاب شدی و مدال طلا گرفتی. این اتفاق چه معنایی برات داشت؟
نگار: این برام خیلی ارزشمند بود، چون آبادان شهر خودمه و مردمش همیشه هوای من رو داشتن. وقتی اسم من بهعنوان برترین کاراته کای شهر اعلام شد، حس کردم که زحماتم رو دیدن و این بهم انرژی مضاعفی داد. این مدال طلا رو تقدیم میکنم به همه بچه های آبادانی که آرزوی قهرمانی دارن.
خبرنگار: خیلی از بچه های هم سن تو ممکنه خستگی یا دلزدگی به سراغشون بیاد. راز اینکه انگیزت رو حفظ کنی چیه؟
نگار: من هم روزای سخت دارم، ولی همیشه یاد این می اُفتم که برای چی شروع کردم. همچنین خانواده ام همیشه بهم میگن که “هر زحمتی یه روزی جواب میده”. وقتی میبینم که بعد از هر زحمت، یه مدال یا موفقیت جدید بدست میارم، انگیزه ام چند برابر میشه.
خبرنگار: و در پایان، اگر بخوای به هم سن و سالات که تازه کاراته رو شروع کردن یا دارن بهش فکر میکنن، چی بگی؟
نگار: بهشون میگم که هیچوقت به حرف کسی که میگه نمیتونی، گوش نکن. اولین قدم سخت ترین قدمه، ولی اگه عاشق باشی و تلاش کنی، شکست معنی نداره، فقط به تعویق می اُفته. رویا هاتون رو باور کنید و بدونید که هر قهرمانی یه روز اولشو از صفر شروع کرده.
خبرنگار: نگار عزیز، خیلی ممنون از وقتی که گذاشتی. برات آرزوی موفقیت های روزافزون دارم و مطمئنم که اسمت رو بیشتر از اینها خواهیم شنید.
نگار توانگر: ممنون از شما و همه کسانی که مرا حمایت کردن علی الخصوص پدر و مادر عزیزم که من را همیشه همراهی کردند. امیدوارم بتونم باز هم برای ایران اسلامی افتخار آفرینی کنم.
